@eksik susmalar

-insanunuturhatırlatılmazsa- bir göçü taşıyorken sen sırtında, su.su.yor.um şimdi... ellerimden önce tenine düşen sesim, hecelenip sen oluyor kelime/ kelime dokunuyorum sana dönüşüyorum sana.. her gece yatağını terk edip delice çağlayan bir ırmak gibi yalın/ayak çırılçıplak sana koşuyor çıkmaz sokakların kuytularında gölgeler çoğaltıyor özlemle çoğalıyor teninin üzerinden renkli taşlar topluyorum parmak ucu dokunsallığımla. yüreğimdeki mühürünle yol alıyorum.. içine girip büyüyen içinde kayan vuslat kırıntılarının erozyonuyla etrafa saçılıyor aklım umursamıyor yürüyorum gece yarısından sabaha dek.. dilekler adıyorum yıldız tozlarından kaçmanı diliyorum benimle bir başka dünyaya. kulaklarımda kırgın bir melodi ince sızım... ve sen ki sevgili; demek tırnaklarını çıkartıyorsun oysa sadece etin acır düştüğün kuyularda Yusuf gözüyle b.akıyordum. öncesi ve sonrasıyla şekilsiz kuyulara düşerken çocuk tabanları ne yaşar insan anlat bana... AN(ı)larının söküklerini dikebilir misin? düş terzisi hassasiyetiyle.. çıkmaz sokaklardan dönen kaç mülteci tanıdın.. dönme sırtını, çevirme yanaklarını, öpüp çıkacağım çarpmadan kapılarını kanatlarını.. bazen toplamlarından sıyrılıyor hayatın eksiliyoruz korkarak veya büyük bir cesaretle nakaratlarını da unutuyoruz şarkıların ve kokularını tenlerin tırnaklarımızı yiyerek tüketiyoruz kendimizi ki bil/iyorum işte bu yüzden sokuluyorum kendi içime… aynaların şekilsizliğinde kırılırken gölgem, taşınmaz ırmaklarında yıkanırken yüzlerim ben, bir Adem soyuyum dedi mavi boyadı göğümü... yarı açık unuttuğun kapılardan sızıyordu günleri zamAnın ve biz, bir biri ardına söylenmemiş sözler bırakıyorduk bir merhabanın ardında.. sonra alışıyorduk yani birbirimize bile... eksik sayfalarda, korsan basım kitaplar gibi dizilmeden raflara, saklanıyorduk bir kaç parmak ağırlığınca dokunuşlarımıza ki anlam ilk kez o zaman azaldı biçimsiz eksik haritalar çizerken omuzlarımıza... ve biz ki sevgili; söylenmemiş sözleri öldürüp, kavim kavim serpiştiriyorduk uyumadan hemen önce akacağımız ırmağın/ yatağını daha şık yapsın diye duygularımızın üzerine.. kendimizi kandırıyorduk, kendimizin uydurduğu yalanlarda... ben, sağanak oluyordum. sen, bir göçü taşıyordun sırtında.. bütün inandıklarımız bu yüzden sırılsıklam oluyordu sadece... anımsa, bir çocuk uykusu buluyordun erken kalktığın sabahlara bazen karanlıktan korkan belkide uslanmış artık şimdilerde... çıplak ayaklarınla koşarken sen seslerini duyuyorum giderek daha hızlı her seferinde biraz daha... tabiri yapılmayan uykularda, rüyalarına uyurken sen ben sayıklamadığın bir düş/ -düm tekrarlanırken sözleriN... sen gidiyordun evet yüreğine işaretlenmiş bir ben ve saçlarının arasına saklanmış bir kaç masal kahramanıyla. korkutulmuş bir çocuğun suskun çığlığıyla kaçıyordun seni izliyordum/ ve hiç unutmadım... söylenmemiş sözlerini merdivenleri, saçlarını ve savurmanı şiddetini sonra ki bir yankı gibi dağılmıştın tüm boşluklarıma... (...)