@eksik susmalar

ışığın hala sızmaya devam ediyor ruhuma perdeleri çekilmiş bir oda yüreğimde bulup bulup kaybettiğim o hayal.. sen miydin gerçekten? sen gerçek bir şey miydin bilmiyorum.. ırmağı yatağından uyandıran o su/o sel ıslatmadı demek tenini ve dokunmadı derinlerine.. öyle ya ateşe düşen, her damla buhar.. sen.. ıslak/ırmak. yüreğimde bir kor ve ateşimin içindeki deli mavi hastalık tüm hücrelerime bulaşan. ya canım sana sus(a)mak isterse ya terlerse kelimelerim ya gözlerini ararsa gözlerim ya ben sen’insem ya sen ben’imsen sen de kalırsa ya yüreğim ya seninkini istersem.. özgür değildin biliyordum değildik biliyordun neyi neden değil bunu anlamak istiyorduk sadece.. deli bir diyalog bu bana benzeyen az birazda sana. delim benim delirdiğim kasıklarının biraz üstünde bir doğum izinde yeniden doğacak bir can gibi sızacağım ruhuna bir tek geceden sonsuzluğuna uzanacağım.. sana zamanın geçmiş kavimlerin en geride kalan ruhusun denildi hiçbir ırmakta yıkanmayacaktı yüzün hüzün iki gözüm sözün.. kendimi bana kendini bana öğretenim. yüreğimin inceliğinde kırılan kırılgan ışığım güneşim.. kızarmış ekmek kokusu geliyor sıcağında eteklerinde bir ev kıyılarında bir can ve bil ki sevgili bil ki sevdiğim bil ki kurban olduğum başka çağlarda değil bahsi geçen bana ait ne varsa teninde şimdi.. boynunun altındaki morluk.. saçlarının kırıklarında, omuzlarında taşıdığın iz deniz.. yosun evet sen y/osun bilirdik kumunu akıtmazdı hiçbir ırmak çünkü biz denizdik sana öğrettiğim hiçbirşeyi unutmamalısın. denizin tuzunu kokusunu Mavisini ve iyotunu ki sonrası derin... yürek tuvalime paletinden akarken sen, hangi renge benziyorsun demiştim sana. göğüsüme alıp başını germiştim göğüsümü kemiklerimdeki kırılma sesine aldırmadan ardından bıraktığın bir not gibi uzandım sesine nefesine ki soluyup seni sesini çektim ciğerlerime yüreğime çağlamışken sen aktığın o ırmaktan sonra geri dönmeyecekti artık hiç bir su -yun su -yum susadığım. -hayat beni yorduğunda ben sana kaçıyordum- tek gözümsün. yeter ki ser üstüme Mavi göğünü.. (...)