@eksik susmalar

biliyorsun değil mi? defterin kareli odalarına geliyoruz, dışımızdan, içimize kaçıp, işte o yüzden buradayız hepimiz, bir anlam aradığımız, içimizin derinliklerinde.. sesini bıraktığın rüzgarı soluyorken ben, sen bana böylesi yakınken şimdi. nefesimdeyken tuttuğum. dönüşen, suya dönüşen sorular soruyorsun.. peki. neden uzun uzun b-akamıyoruz kendimize sevemiyoruz uzun uzun.. bir böceğe ömür verenden tut da saçlarının beyazında tel tel yaşlananlara kadar herkesin öldüğü bir zamanda.. o kadar yorgun olabiliyorki insan uzanıp bir köşeye çekiliyor. bulduğumuz en değerli kuytumuz. bir defterin sayfaları kendikendimize gömüldüğümüz yerler/oldu hep.. yazmak ve bozmak gelmiyor içimizden. uzun uzun cümleleri kime kurarki insan hepsi bu/muydu. sus/alım, bir çukur açılsın içimize.. biliyor musun. hikayemizin bir tarafı yok. ortada kalmış herşeyi sahiplenmeye çalışırken ellerimize bulaşmıştı kimsesizliğimiz.. ve biz onu bir şiirin derinliğinde hecehece ayırırken dokunuyordu en acıyan yerlerimize.. sesli/sessiz.. çünkü bitmiyordu tekrar çark dönmeye başlamıştı bir kere rast gelmiş dişlilerin içinde mutlaka hakimdik mutlaka kudretli ve mutlaka sevecen.. yüreğin ezilen sesini duyuyor musun? sol goğüsünün altındaki Et tuşların arasına sıkıştığından beridir sözler de emolojin bir ifadeden öteye geçemiyor... şiir diyorum şiir şehir uyuduğunda yazılıyor... bir yutkunma aralığında, sensiz günaydınlar sabaha asılı bırakırken kendini, alışkanlıklar genzimi yine yakar susarım sana.. Islak ve sırılsıklam bir o kadar sessiz ve çaresiz bir acı yeniden dokunur kanatlarını kırdığın yere su-sa-rım sana sadece/sana.. buradasın biliyorum. sessiz ve usulca göz ucu telaşlarında şuanda başa sarıp harfleri, üç nokta koymadan önce kendine, yahut bir işaret aramadan mısra aralarında birdaha oku -İkra- offf şaşırmış bir ırmak gibisin kendi sahilinde. ırmakların sana aktığı, sana akıttığı, sana bıraktığı kadar ol ıslak ve sırılsıklam. bir rüzgar değse tenine bedenin soğuyacak biliyorum.. avuç içleri öpüyorum demişmiydim. bu şiirde anlatmaya yetmeyecek seni kıs daha kıs harflerin sesini alışkanlıktır her dokunuş parmak uçların kadar sus/adığımsın içimde tarifsiz hararEtin var.. sabaha az var gibi, yok artık yetişemeyiz o trene gibi, söndür bütün mumları kimse görmesin gibi tarifsiz ve tarihsiz bir tat işte yayılıp duruyor bütün bedenime bir çentik daha atıyoruz daha ilk dokunuşta ellerim ve parmaklarımla bir alıp veremediğim var biliyorum.. ellerim diyorum serseri ellerim/ellerin ki ehlileştiriyorum ruhumu ıslanırken sen.. kendi zaman kiplerinle ısırıyorum alt dudağımı ben. İnan bana hiçbir soru cevaplandırılmak için sorulmaz. sus/a şimdi.. (...)