@eksik susmalar

neresinden tutup yırtıyorsun defterin, bak işte orası dikiş tutmuyor. kime kaçışına bir yol çiziyordun yüreğinde! ya da tam karşında. saçları kış gibi geçiyor ve sen üşüyorsun.. semanın sonsuzluğuna inanırdım eskiden ama sen, ıslak ve sırılsıklam su göçü dudaklarınla denizlerin derinliğini gösterdin bana.. elini çenene götürürken sen. ben, İşaret parmağımın boğumlarıyla dudaklarımı mühürlüyordum sana.. susmuştuk susturulmuştuk. yüreğinin izinde, kuytularının derinliğinde buluşmuştuk. korkudan ne yapacağını bilmeyen, ödü patlamış bir insan kadar beyazdın kimeydin.. teninde asırlık harran sıcağı el yazmalı yazıtlar gibi telafuz ediyordun susuşumuzu, susamışlığımızı duvarlarlarına.. ki ben, avaz bir ağıtın haykırışlarında. sana bakıyordum sonra sola kimse fark etmiyordu yanındaki boşluğu. ellerini bir an çeksen sesinden belki çığlık yükselecekti. toprağa tırnaklarını geçirecek bir ana seni bana doğuracaktı.. ve belkide bir avuç deniz yetebilecekti gözlerimi üstünde mühürlememe.. çünkü çatlar dudağın önce söz kururken dilinde. haklıydın, yağmur halleri vardır gitmelerin... kaç zamandır düştüğüm gölgemin içinde, ölümünü öldürmüş, bir ölümlünün diliyle su-su-yo-rum sana sadece sana.. incilerimi yosunlar kaplıyor, dinlediğim şarkıyla yaşıyorum.. ve senin dehlizlerinin karanlığında, arabesk iplerle sarılıydı teninin çığlıkları; tüm şehirlere yayılırdı. acılı iniltici bir ruhta oyalanan gövde gibiydin, dokunduğumda batardı çakırdikenlerin… hasret ve hararetle beslenmemiş ten kabullenir ancak, kartondan yapılmış kalpten kuleleri. nefesin duvarlarımı yıkarken, nasıl izin vermezdim içimdeki oyuklara üflemene.. sesine saklanmış, çok beklemiş bir öfkeyle, göğüs kafesinden tuzaklar kurup, eski bir yüzde tapınağını arayan bir kadın yüzüydün. o kenttin ışıkları içinde unutkanlığından gelen bir adamın gölgesinde.. ara sıra kaçışlarım oldu sonra dönüşlerim.. hiç gitmediğim yerlerden, susarak, susayarak sana.. uzandım kıyılarına, Issız kasabalarına sarkarak ağaçlarından, işaretler bırakarak yollarıma, düşlerimi, dişlerimin arasında sıkıp, kanatlarımı kırdım. kanatlarımı kırdım çünkü uçmak/sızın dalındaydım yaşamının.. ve sen müziği başlattın. artık çok geç sesini kısmak için! gün batımlarında, yağmur gölgesi bıraktım avuçlarına. avuç içlerinden öptüm demişmiydim. kader çizginin üzerinde uzunuzun kalarak. dil ucu sadakatinde yetim yüreğime düşen bir sevdaydı adın. adın ki yüreğime düşen ateşinin gölgesine sığdırdığım. adın ki akmak için değilse de boğulmak için zamanda. akla artık bütün sorulardaki cevabımı. gözlerimde yankın, tozların saçlarıma kadar. hiçbir dilde dinlenmez sayıkladıklarımdan fazlası ki şimdi bir uçurum rüzgarı değerken saçlarına, tutulmamış bir dilek gibi bakıyorum gök/yüzüne... (...)