@eksik susmalar

Dünü düşünüyorum ve devamında ertesi günü uzak iklimlerin sağanağındaydım.. her yağmur damlasıyla, anlar içinde azalıyordu saçlarıma düşen suyun sayısı. kendimi gömerken. kendime gömülürken ben.. dünya yüreğime katlanamıyordu. sığınaklar hazırlıyordum dünün bir öncesi. dilimdeki kelimeleri ıslatıyordu dilim.. ıslanırken, uslanıyordum.. uyku ruhuma dar geliyor, sen kokan yataklara sarılıyordum ki dudaklarımdan düşen şarkı, sızıp dişlerimin arasından parmak uçlarıma kadar yol alıyordu.. hiçbir ses uğramadı kulak mememden içeri.. dilsiz martılara simit attım.. kalabalıklar içinde yalnız kalma korkusu yanaştı usulca sol yanıma.. burunum kaşındı sonra, gözüm seğirdi. içim titredi ki içini yerim dediğim düştü aklıma.. dudaklarım ıslandı. ikiye böldüm zamanı. ama çarpmadım üçle.. bir zeytini emdim. yemeden önce. dişledim. acımadı dişim lakin doydum akan nehirlerin ırmakların kadar suyuna dolandım sarmaşık gibi köklerine ve durdum sırılsıklam kökünün içinde.. gölgen düştü. ne çok soru sordum. alıp veremediğim sorulardı anladım.. avuçladım yüzümü. başımı almadım ellerimin arasına sakallarımda saklandım birkaç gece.. kapatmadım kapıyı “asla” hazırdı ana her ana evim. sana hazırdı ki aç bırakmadım saksıda çiçeğini.. hiç tanımadığım serçeleri besledim pencere eşiğimde.. parmak uçlarım kadar ellerim kadar ellerimden geldiği kadar ki dünün bir öncesi yaşayamadığım sabahları emanet ettim avuçlarına.. derin nefes aldım. ciğerlerime dokundu havan gıdıklandım.. işaret parmağımın tırnağını yedim. gülmedim/ tebessüm ettim.. bir sigara daha yaktım ölümü içimde hapis etmek için.. ıslık çaldım sonra hiçbir şey olmamış gibi içini alarak içime, yürüdüm yürüdüm.. senliğe vardım/ esenliğe sessizliğinde ki “hissetmek ve yaşamak senin parmak uçlarınla dokunmaktı hayata”.. (...)