@eksik susmalar

sen ki; satır arası bir nokta gibisin. Büyük harfle başlamış olsam cümlenin sonunda, yine seninle karşılaşacağımı biliyorum.. bak bu onlardan sadece biri. sana ben, düğüm/düğümüm.. zifir karanlğımın içinde ezberlerini bozarken yüreğimin, bir kelimeyi kıvırıp dil ucu sadakatimde ısırıyordum alt dudağımın içini.. sonramdın ve en sonumdaydın.. bütün yollarımın sana çıktığı, soluğum kesilirken nefessiz, bitmemiş sözüm gibi dökülürken parmak uçlarımdan, sızarken çatlaklarımdan, ışığın düşerken gölgelerime parlayan bir ay ışığı gördüm teninde. beni yakan ateşinin altından. sıyırırken sen, nabzımdaki hasreti hararETİ. ben, bütün meyveleri yere dökülmeye hazır bir mevsim gibi delicesine dönüyordum yerimde.. zamANdan bahsetmiyorum, hayır hiç bir anından zamAnın bir sevdaya düşüp, bir bıçak bulup sırtımızda yüreğimizin ölürken içimize, sen bana, ben sana benziyorduk. bulunduğumuz konum, yer olarak ait olmadığı bir bedenle yolculuk eden... dedim ya öz-lü-yo-rum. ötesiz ve berisiz, artsız/ astarsız/ sınırsız.. yersiz, yurtsuz asılı kalırken havada zamAN kapatır gibi yapıp gözlerimi. parmak aralarımdan sana b.akıyorum.. teninle, tenimde bilediğim keskin bir jiletsin şimdi. bana b.ak ve sadece bana. ne yaptığına bak. hala döküyorsun her yerime kendini.. her şey eksik, içim ıslak ve derin üzerime siniyor bir şeyler söylesene, götürdüğün neydi? sen TEK olansan, ben neden bu kadar yalnızım? kapım, yüreğimden üç basamak sonrası. aklım/ellerim/yüzüm ve ayna vaha diyalektiğinde, çölden söz ediyoruz biz seninle. kimse konuşmadı bu dili. kayıp bir ruhun dili olmalı, aynı harfler ve aynı seslerle, başka anlamlara çekilmeden ve başkalaşmadan kendi içinde. İÇİN/gibi ıslak. uzandın, kıvrılıp ve kapatarak gözlerini soğuk değil mi? solgun evet tenine değmemiş bütün çiçekler. kokun yayılıyor ciğerlerime bir yağmur sonrası ölüm bir başka gerçek. en az yokluğun kadar.. biliyorum. dil ucuna kadar gelip, yutkunuyordun mavi asitli bir şekeri yuttuğunda, düşlerin ve dişlerin arasına sıkışacağına bakmadan.. neden göremem? sende olmayanı. defterlerin şekilsizliğinde kalır sayfaların kırılganlığı üşüdü avuçlarımdaki av mevsimleri. bir kış daha şimdi. evet. ve kapı eşiğimizde ten/beyaz. dolanıyorum, sarıyorum dışımdan içime doğru sarma.şık.. ödeşemiyorum kendimle bile elma suyu koy yarısına kadar bardağın ve vodka, devrilsin gövdem sana doğru son-RA gözlerinin elasını sok ceplerime.. avuç içlerim neden terli? sıkıca tutuyorsun değil mi? düşmemek için belki de gitmek icat edilmemiş sanki hiç doğru ve düzgün kaçıramıyorsun kapatıyorsun yarı açık omuzlarını ve sonra saklanıyorsun avuçlarına.. ki ben, buğulu camlara çiziyorum seni ters ve yüz.. belirgin bir iz gibi ve itiraz gibi aslı/astarsız boşluğu gibi çivinin ve ilerlemek gibi akışkan bir sıvının içinde. kalabalıklar içinde flu bir leke kadar duruyorum bazen görkemli tarihini izler gibi insan oğlunun. hepsi bu mu ve her şey bu kadar mı diye ki sen, ardına bakıyorsun kimi arıyorsun avuç içlerindeki izlerden. kendinde olmayanı anlamak ister gibisin dağa/taşa/suya bana değil, sana asla.. ışıklarını takip et tünelin. sonunu bulmak istercesine boşluklarına otur merdivenlerin sendromlar dağıtsın saçlarını kan toplarken çanakları gözlerinin ki sen elma dersen, inanacağım imgeler üflediğim dudaklarına... üşüyordum evet ateşi bulmaya denk geliyordu her şey o zamanlarda. sırtını tırnakladığım o omuz, onca ağırlığı taşıyamayacaktı artık. mor bir gece şiire bulaşmıştı/Atlas yüreğimdeki bitimsiz mevsimleri bu yüzden biliyorum ve terliyorum uyu şimdi... (...)