@eksik susmalar

hikayemizin bir tarafı yok. biz, ortada kalmış herşeyi sahiplenmeye çalışırken ellerimize bulaşmıştı kimsesizliğimiz.. ve biz onu bir şiirin derinliğinde hecehece ayırırken dokunuyordu en acıyan yerlerimize sesli/sessiz.. yazarken sana ve göçerken sana kavim kavim. çarpıyor iyot sonra, rüzgarın ıslıkla bilenen yerleri ki sen beni, şiir şiir dudaklarımdan öpüyorsun.. burkulan bir şey var yine de aramızda.. onun düşleri vardı senin düşüşlerin benim sensizliğim. yokluğun derin ve eksik sessizliğim.. odaların nemi yasaklayan duvarlarında suskunluğumun aks ettiği yokuşlar her adımda nadasa bırakılan topraklar kadar. çatlıyor dudaklarım su-su-yo-rum sana/ sadece sana.. eridikçe buz tutmuş yanlarım aşka Nazım okuyor gibiyim.. derinin gözeneklerinden ruhunun müebbetlerine sızarken/ deniz ve kum tuz ve su iyot tadı var dudaklarında.. bulaşınca bana çapraz ölüyor fillerim.. ahh tarifi ne mümkün gül mevsiminden önce açan tüm çiçeklerin ki bir tını teninden derinden notası kırık akordiyonların sesi yükselirken, çekilirken sen kıyılarımdan/ tuzlu çekilirken sen AK/ciğerlerime yemek sonrası nikotin tadında dağılıyorum sana/ dağlanıyorum.. yüreğimde taşıdığım yük değildi inan…. bana b-akmanı anlatmanı tırnaklarını çıkartmanı -keskin ve gül/en çukurlarını gamzelerinin ki en çok bu karmaşayı seviyorum.. çünkü.. Antik/Otik Uygarlıklar/ Medeniyetler, çizilmemiş Atlaslar ve sınıf savaşlarıyla bir tarih… ve sanki dün ve sanki sen/ -inle benim aramda… oluyor demek ki zamanla iç/ -sel dünyamda.. (…)