@hakan

Ben… adımı unuttum çoktan. Bir zamanlar et ve kemikten ibarettim, şimdi kemik kaldı ve kemik konuşur. Gecenin en eski yerinde, zamanın çürüdüğü bir vadide uyandım. Toprak beni doğurmadı beni hatırladı. Alnımda rüzgârın izi, göz çukurlarımda sönmüş yıldızlar, her boşluğum bir hikâye, her çatlağım bir günahın yankısı. Soruyorum kendime “Ölüm müyüm ben, yoksa ölümden arta kalan mı?” Cevap gelmiyor cevaplar da öldü. Bir zamanlar kalbim vardı, şimdi yankım var. Bir zamanlar adalet dediler, şimdi kemiklerim tartıyor insanı et ağır gelir, ruh hafif düşer çoğu zaman. Gördüm kralları, dilencileri, âşıkları… Hepsi aynı sessizliğe soyundu sonunda. Taç da düştü, gözyaşı da kurudu, öpüşler bile toza karıştı. Ve ben kaldım. Kalanların en suskunu, en eski tanığı. Ey yaşayan… dokunma bana korkuyla. Ben senin yarının değilim sadece senin gerçeğimin hatırasıyım. her yüz, bir gün benim yüzüme benzer. Her söz, bir gün benim sessizliğimde erir. o gün geldiğinde anlayacaksın: Korktuğun şey ölüm değildi. Unutulmaktı. Şehrin altına kök salmış bir karanlık var, adı konmamış, ama herkes bilir fısıltıyla anılır, duvarlardan süzülen nem gibi Ahtapot. Bir kolu gecenin cebinde, bir kolu gündüzün alnında ter, bir kolu adaletin terazisine dokunur sinsice, bir kolu aşka bile sızar öpüşlerin arasında saklı bir gölge gibi. Kesersin sanırsın bir yerinden, kanamaz. Geri çekilir sadece, sonra başka bir sokakta, başka bir yüzde yeniden uzar sana doğru. Gözleri yoktur ama görür, kulakları yoktur ama duyar, sen adını anmadan önce o çoktan dilinin altına yerleşmiştir. Bir çocuk rüyasında korkuyla uyanır annesinin sesi bile ulaşamaz ona, karanlık çoktan oyuncaklarının içine dolmuştur. Bir adam aynaya bakar, kendi yüzünü değil başkasının iradesini görür. Kendi sandığı hayatın ipleri başka bir elde çözülür, düğümlenir. şehir… ışıklarıyla övünen o şehir aslında bir denizdir geceleri, ve biz yüzdüğünü sanan kör balıklarız. Derinlerde bir yerde sessiz, sabırlı, bekleyen o şey nefes alır: Ne bir isim ister, ne bir yüz. Sadece yayılır. Ve bir gün anlarsın kaçtığın şey dışarıda değil. İçindedir.