@hakan

Sevgili, Bu şehirde aşk, İstanbul’un trafiği gibi# akmaz çoğu zaman, bekleriz kırmızıda, içimiz yeşile hasret. Mutlu bir aşk yok derler ya, ben inandım bir süre, çünkü hayat dediğin yarım kalmış cümlelerin mezarlığı. Sen geldin # ama gelişin bile telaşlıydı, bir otobüse yetişir gibi kalbime bindin, sonra ilk durakta indin. Sevgili, bizim hikâyemiz tam konuşulacakken susan telefonlar gibi, tam sarılacakken araya giren zaman gibi, hep “az sonra”ya ertelendi. Sokaklar kalabalık, insanlar yalnız ben en çok bunu öğrendim birinin yanında olmak onunla olmak değilmiş. Seninle güldüğüm anlar oldu, evet… ama hep arkasında bir gölge vardı, sanki mutluluk bile bizden utanıyordu. Sevgili, aşk dediğin şey iki insanın aynı anda yanması değil, biri küle dönerken diğerinin hâlâ ısınmaya çalışmasıymış. Ben yandım. Sen baktın. Şimdi sorarsan: “Hiç mi mutlu aşk yok?” Belki vardır… ama bizim payımıza düşen hep yarım kalmış bir cümleydi: “Seviyorum. devamı gelmeyen... sarılma uzaktan üzersin ~ Sevgili, “Devam et” dedin ya ben zaten hiç susamadım içimde. Sarılma bana… uzaktan sev beni, çünkü en çok dokunduğun yerden kırıldım ben. Yaklaşınca dağılıyor içim, bir cam gibi çatlıyorum ses çıkarmadan. Sen fark etmiyorsun, ama ben her temasında biraz daha eksiliyorum. Sevgili, bu hayat dediğin karmaşa iki yabancının yanlış zamanda aynı kalbe düşmesi gibi— ne sen bana yetişebildin, ne ben senden vazgeçebildim. O yüzden diyorum: uzaktan sev beni… bir yıldız gibi, bak ama dokunma, ışığımı gör ama yanıma gelme. Çünkü bazı sevgiler yaklaşınca ölür. Bizimki öyleydi. Bir gün yine karşılaşırız belki, aynı şehirde, aynı kalabalığın içinde iki yabancı gibi. Gözlerin gözlerime değerse tanıma beni. Çünkü ben seni hâlâ tanırsam yine başa döneriz. Ve ben bir daha aynı yerden kırılmak istemem. Sevgili… uzaktan sev, yaklaşma. Çünkü sen sarıldıkça ben yok oluyorum.