@hakan

gecenin ince tülüne sarınmış gölgeler gibi, sessizce geçerler kaldırım taşlarının üzerinden. Bir çöp kenarında dünya kurmuş bir karton parçası saray olur bazen, rüzgârın diliyle konuşurlar ve kimseye anlatmazlar açlıklarını. Gözleri… karanlıkta yanan iki küçük isyan, hem korku hem özgürlük saklı içinde. Yaklaşsan kaçar, uzaktan baksan sana bakar uzun uzun sanki insanı tanımış, ama affetmemiş gibi. Eller değmemiş sırtlarında soğuk gecelerin izi var her tüylerinde bir hikâye, her adımlarında temkinli bir yalnızlık. Sevilmek isterler belki, ama güven bir kapı değildir onlar için çok kez kapanmıştır yüzlerine. yine de yaşarlar, inatla, sessizce, bir şehrin kalbinde görünmeden atan kalp gibi… Sokak kedileri ne tam evcil, ne tam yabani, insanın unuttuğu merhametin sessiz tanıklarıdır.