@mnihatmalkoc

Yürek meydanından çekildim gayrı Senin tarafında izim kalmadı! İki büklüm oldum, büküldüm gayrı Aşikâr eyledin, gizim kalmadı Ne Allah'tan korktun ne de kullardan! Kaç kez aştım o dikenli yollardan Ben de Mecnûn gibi geçtim çöllerden Yüzüne bakacak yüzüm kalmadı Hicran yokuşunda kesildi nefes Şimdi bir tutsağım, yüreğin kafes! Beni ürkütüyor duyduğum her ses Yokuşa dayandım, düzüm kalmadı Bir ömür bekledim, bahar gelmedi Kirpiğim sel oldu, yüzüm gülmedi Hiçbir mendil gözyaşımı silmedi Karakışlardayım, güzüm kalmadı Düştüm, düşeceğim; tutmaz dizlerim! Çektiğimi eşten, dosttan gizlerim! Sana lâf-ı güzaf bütün sözlerim! Dünyanın var'ında gözüm kalmadı Ne desem boşuna, duymuyorsun sen! Aşkın töresine uymuyorsun sen! Hep saydırıyorsun, saymıyorsun sen! Nefesim tükendi, sözüm kalmadı Çok cefa eyledin Hakk'ın kuluna! Beyaz bayrak çektim gönül dalına Düş yakamdan gayrı, var git yoluna! Her şeyi denedim, çözüm kalmadı! İdrâkim kötürüm, hayal kurmuyor Hiçbir nesne bana keyif vermiyor Artık gönül gözüm seni görmüyor Dilim acılaştı, hazzım kalmadı Açık denizlere akın var akın! Uzak limanlara yolculuk yakın İsmimi bir daha hiç anma sakın! Gelmesen de olur, lüzum kalmadı! 17 Ekim 2026/Trabzon M. NİHAT MALKOÇ