@samet

İnsan düşünür mü yalnızlığın sesini? Uçuşan uçurtmalardı kalabalığın rengi. Aklın tenha çıkmazı, bu ne büyük teselli, O sokaklarda düşlerimle ısıttım kendimi. Elim ne zaman dokunacak narin tenine? Gören gözlerin ardında bir şiirdi bahane. Baktım umutsuzca ne harika bahçeye, Yine sana kandım, o kır çiçekli gülüşüne... Bir hayaldi görmek saçında kır çiçeği, Kalabalık içinde tek yenildiğim sevgimdi. Sana yazılmış bütün cümlelerin resmi, En çok senindim, elimdeki kör kalemdi.