İlk toprağa girdiğinde başladı her an,
Yağmurun damlasında o eşsiz kokunla.
Kavuşmayı beklemekti başka zamanda,
Uğruna feda etmişti cihanı yaradan.
Dönüp duran şu mevsimler karşısında,
Sen diye bildiğim ince filiz yaprakla.
Yüz yıl geçse de yine aynı mekanda,
Oturduğun yerde biten koca çınarla.
Akan zaman kum tanesi gözlerimde,
Saçlarda kır, bembeyaz bir gelinlikle.
Karşı koymuşsa şu fani yerle gök bile,
Beklerim yine de çınarın bittiği yerde.