@Merdümgiriz

Vakit, kelimelerin sustuğu o dar geçit… Dünya elini çekerken üzerimizden ruhun o sessiz, kimsesiz bahçesine aşk, nurdan tohumlar ekti sessizce. Gözle görülmeyen, elle tutulmayan ama kalbi yakıp kavuran tohumlar… Bir secde vaktindeyiz şimdi. Geride ne mülk kaldı ne de eski sızılar. Gözyaşlarıyla bir bir silindi ruhumuzdaki paslı izler. Nur Dağı’nın zirvesinden süzülen o ak pak ışık gibi, yıkıyor gönülleri hikmetin derin vakti. Yedi iklimi geçtik de bir nefese sığındık. Benlik hırkasını atıp derin ummana daldık. Duyuyor musun? Çınar dalları arasından bir Hû sesi yükseliyor. Hakikatin balı damlıyor her mısraya. Doksan dokuz taneli bir tespihin her tanesinde koca bir kâinat saklı. gizli bir hazine gibi… Yola düşen dervişin adımları artık yere basmıyor o sadece Hakk’ın bıraktığı izleri takip eden bir gölge. Kapılar usulca aralanırken sonsuzluğa, gönlünde o ilahi kandil yananın dertleri paralanıp gidiyor ışığın karşısında. Toprak bile dile gelmiş,kadim olanı anlatıyor. Görmeyi bilen gözler için en mukaddes takdimdir bu. Gül kokusu değildir sadece bu; ruhun kendi öz kokusudur. Ölmeden evvel ölen o dostun en derin uykusudur. Merdümgiriz’in kaleminden dökülen her harf, nur deryasında birer parıltı. UYAN EY GAFİL, UYAN! GÖRDÜĞÜN BU DÜNYA GÖRDÜĞÜN BU DÜŞ ASLINDA RÜYA İÇİNDE BİR RÜYA... Merdümgiriz