@eksik susmalar

ve söz, etin ete değmesi kadar belirgin/iz olurken… anlatamadığın sende yarım kalan benim kaybettiğim, keskin sorguların dolaşırken parmak uçlarına, mor bulaşır dudaklarına, duvarlarına dualarına… avuçlasam seni -sızlıyor-sun -sızıyor-sun parmak aralarından. gördüğün düşün, kekeme olması bundan bir dilek kuyusu gibi gözlerin ki adıyorum -sana adanıyorum… ben seni yokluğundan öpüyorum... sana b.akıyorum esirgeyerek kapatma gözlerini öpüşürken bile o zaman… vasiyet gibi sözlerin, katlanmadığım bir yakınlık gibi yankısında teninin isteyerek düşüyorduk ateşin içine.. -od içini yediğim.. için yanıyor mu? kaç pişmanlığın toplamına eşit değildir parmak uçların söylesene? sana yakışanı yap bana şiirlerinden seslendiğinden beridir… ben, kapılarını açıp yüreğimin, havalandırıyorum tüm boşluklarımı.. bana, parmağının serçesinden bahsetmeden kuş kanatlarında, bir dudak mesafesinde durmadan bir gamzelik, kaç rekat? seni diledim dilendim intikam alır gibi derin boşluğuna siniyor gerdanına terin… istersen sürt yine iliklerime dokularıma hücrelerime kadar soluğunu soluğum gibi erisin, asılmış bir ipte… ellerimden sıyrılıp akan o iz. gece yarılarıma vuran şiirlerin hışırtısı. biliyorsun... "uçuruma kadar yürüdüm, rüzgarı duydum ve sesini" aramızda kırılan ince bir damar şimdi ne vakit kıpırdayıp dağıtsam gölgelerini yine de kalbim diyorum. eğer atıyorsa kan taşlarımı değiştirmeye yeter bir serçenin kanatları çırpınıyor canımda çünkü anımda düşlerimde gezinen bir seyyahın adımları çoğalıyor. hangi durakta durmuşsa budur damlayan yüzüme. yağmur yağmış olsun yahut ateşler içinde kıvılcımların aynama çarpıp dursun. sen beni dudaklarımdan öpüyorsun. burkulan bir şey var yine de... bazen yüreğimin odacıklarına çarpar anlatamadığımı düş/ündüğüm bir cümle ve işte o zamAN, o bana mavi mektuplar yazar, içimden kuşlar geçer o zaman.. mavi bir bulutun derinliğindeyim. heybemde dağlarından ç-aldığım patika, avuç içlerimde gelişi güzel sorgular salondan odaya ve sonra duvara dokunan parmak uçlarıN kadar yüreğimi acıttı düşlerimdeki şeytan! oysa gözlerinn, gelincikler ekiyordu gecenin çıkmazlarına ki zamAN büyüyorken yüreğimin avlularında terk edilmiş şehirler gibi toprağıma sığmıyordum. yokluğunda, önce harfler vardı ve sonra kırıp dallarını maviye boyadık Gök/Yüzünün boğazımızda düğümlenirken harfler etkisi geçmiş heyecanlar içindeyken biz, avuç içlerimizdeki izlerden tuttuğumuz yası silip, kırdık muammasını kelimelerin. tamam! peki… hangi yana dönsem yüreğiN. yokluğunda, rüzgarı dayayıp şakağına yaprakların göçüne son/baharlar adıyorum. camlara bırakılan dokunuşlarının kum fırtınalarını çağırdığı dudAKlarına derinde miydim, yoksa teninde. gidemiyor musun ölmek istediğinde. ve kalamıyor musun hissetmediğin bir ten de bir düşü/şü üzerime çekip odalarca, aynalar çarpıyor yüzüme yokluğunda, noktası eksik bir harf dudak izini vuruyor kaburga kemiklerime. bütün gidişler afyonlu sabahlara uyanıyor dağılsa saçlarında rüzgar beklediğin yerde kış ki ayaza çarpıyor bedenim yokluğunda… (...)