@eksik susmalar

yüreğinde rehinken ben firari ellerim şiire kaçarken beklentilerinin kıskacında darlanırken ve küçülürken umutlar, hasret büyüyor ki adımlanan onca yol bakılan gök yüzü/N -mavi- kanatlarında kuşların olduğu yerde yüksekten düşer gibi çırpınırken, yokluğunun çetelesi avuç içlerimin kader çizgilerine bir çizik daha ekledi. şu kaldırım da nöbet tutan da kim sızan onca hayalin ucunda seni bekleyen yalnızlığım.. ne mi kaldı yıldızlardan aya çarpan düşlerimin buyurduğu bütün yıldız ataları şahit ki konu sen olunca alabildiğine hasret. alabildiğine kayboluş alabildiğine atom ve zerreleri karışıyor durmadan hücrelerine duvar yıkan seslerin sustuğu zamAnlardayız tekilliğimizi bozmasınlar kelimelerinizi çalmasınlar diye sıra ile Aşk nöbeti tutuyoruz seninle bİZ gül ile bülbülün nöbetinde İki omuzum. ellerini çekip bileğinden dokunurken tuşuna ekranların. yaklaş lütfen daha çok gözünün bebeğinden öpeceğim.. imgeler bitti sana çırılçıplağım Aşk DÜŞse ne olmuş ki gözünden Dünya bile yıkılmışken içime.. bir düşün devrimiydin toprak gibi insan kokanım ruhuma sinen bir kokuydun uyuyan ahh gözümün bebeği.. sen gezinirken buralarda, şiirimden teğet geçiyordu yanağının sıcAklığı.. dil bilmez Halklar anlarmıydı yüreğinde ateşle düşlerin düşüşlerinle senin bana yokluktan geldiğini.. şşş yazmak birazda azmak düşlerinde yaramaz çocuk telaşı bu "elimsende" dokun.. altında eridikçe toprak. yani tutuştukça suyun dokun.. yetebilir miydi bilemiyorum hiç bir zaman /uzaklar/ birbirlerine kenetlenmiş ruhlara. ki bazı ruhlar bedenlerinden önce tanışır.. çapraz bağladım ayaklarımı ve kelimelerin içinde daha önce gidilmemiş bir yer aradım. malumun olsun yok. ellerinle tutarmıydın sende ellerimi zaten sapılmış bir yolda. yinede ellerinden tanırım sevdasını canımda bilediğim nabzımda kalbi atan kadını. (...)