@mnihatmalkoc

Babayı anlatmak şairi aşar! Bin verip birini alandır baba! Ölse de, evlâdın gönlünde yaşar Yürek kapısını çalandır baba! Hayatın yükünü taşıyandır o! Çocukları için yaşayandır o! Evlâda kar yağsa üşüyendir o! Derin hayallere dalandır baba! O ki yol bulandır bize her adım Soframızın tuzu, doyumsuz tadım Baba pusuladır; gördüm, yaşadım Senden gayri her şey yalandır baba! Hayalleri benzer güneşe, ay'a Muhabbet ehlidir dem verir çaya Sanki feda için gelmiş dünyaya Kendini dertlere salandır baba! Gönül mahzeninde mum isidir o! Sesi çıkmayanın gür sesidir o! Hayatın merkezi, kendisidir o! Hangi şaşkın demiş, gümândır baba? Kuruyan gönüle akan nehirdir Engelleri bir bir yıkan nehirdir Sonunda denize çıkan nehirdir Evlât bir damlaysa ummandır baba! Huzura uzanan elleri taşır Bahçesinde bahar gülleri taşır Bulutları taşır, selleri taşır Bir yağmur öncesi, dumandır baba! Aile binadır, ona temeldir Aşılmaz dağları aştıran beldir Her düştüğümüzde uzanan eldir Her şeyin başında gelendir baba! Evlât hüzünlense baba yas tutar Kendini unutur, onu has tutar İlgi görmeyince gönlü pas tutar Hicranı yürekler delendir baba! Bu hayat yolunda çeker bir ömür! Yaşını içine döker bir ömür! Zorluklar boynunu büker bir ömür! Bu dünya gurbeti çilendir baba! Viran bahçelerin has gülü odur Yetim yüreklerin can dili odur Islak kirpiklerin mendili odur Kanlı gözyaşını silendir baba! Gönül lâmbasının gazıdır onlar İçi gören gönül gözüdür onlar! Bu yalan dünyanın özüdür onlar! Hâlden anlayandır, bilendir baba! Baba deyip geçme, arka dağındır Bahar mevsimidir, gençlik çağındır Karanfil kokuşlu, görklü bağındır Her derde bir çare bulandır baba! Baba dik durandır, temsili gücün Asla vazgeçmezler evlâdı için Cevabı kendidir, neden ve niçin! Ekmeğini bine bölendir baba! Tebessüm etse de yüreği kanar Evlât ateş görse babalar yanar Yağmurda semsiye, gölgelik çınar Çocuklar gülünce gülendir baba! Sesi çıkmasa da içten ağlar o! Yağmur misalidir, akıp çağlar o! Sonun başı gelir, yürek dağlar o! Gönül sızısıdır, nâlândır baba! Şimdi bir sonrasız zamana düştük Dönüşü olmayan limana düştük Göz gözü görmüyor, dumana düştük Bölündüğümüzde kalandır baba! Ânları kuşatan bir ân'dı ölüm! Derin uykusundan uyandı ölüm! Yürek kapısına dayandı ölüm! Sonsuza kurulmuş zamandır baba! Hayat bir tiyatro, perde kapanır Acı düğüm düğüm, gönle abanır Evlât bu sahneyi kıyamet sanır Bizi nârda koyup ölendir baba! 21 Haziran 2026 (Babalar Günü)/Trabzon M. NİHAT MALKOÇ